Alleengeboren tweeling

Niet voor niets kom ik heel vaak in aanraking met baby’s die vanuit de oorsprong een tweeling zijn. En ook niet voor niets hoorde ik dat vroeger nooit, kwam ik er pas later achter, en hoor ik het nu vaak al voor tijd of bij de eerste behandeling. Zelf ben ik ook een alleengeboren tweeling en, waar ik vroeger dacht… “dat kan toch niet zoveel impact hebben”, denk ik nu, “wat bijzonder hoe zo’n fase al impact heeft op je leven”.

Ik heb een moeder van een alleengeboren tweeling beloofd een blog er over te schrijven! Bij deze :-)!

Allereerst is 1 op de 10 zwangerschappen gestart als een meerlingzwangerschap. Er zijn zelfs onderzoeken dat het er nog meer zijn. Maar hoe kan het dat je daar ‘impact’ van voelt. Eigenlijk is ons brein in de baarmoeder zich aan het ontwikkelen en ook al ervaringen aan het opslaan. Het ontwikkelen van het brein start met het oerbrein, ‘het reptielenbrein’. Dit brein is ons overlevingsbrein, het zorgt ervoor dat we als soort overleven. Het is het brein die onze hartslag regelt, onze bloeddruk onze temperatuur. En het is ons brein die reageert als er een bedreigende situatie is. Het reageert dan met vechten, vluchten of verstarren.

Dit brein ontwikkelt zich in de baarmoeder al vanaf dag 33 en is bij 7 maanden volgroeit. En dit brein slaat ook al situaties op, samen met het zoogdierenbrein, tijdens de zwangerschap. Als voorbeeld om te begrijpen hoeveel impact een het starten als tweeling heeft geef ik vaak het voorbeeld van het zwemmen. Stel je gaat alleen zwemmen, dan kun jij de tijd bepalen hoe laat je wilt gaan, hoeveel baantjes je gaat zwemmen, hoe snel je gaat zwemmen, wanneer je even pauze neemt. Jij bepaalt alles zelf en past je aan naar hoe jij jezelf voelt of wat jij wilt. Stel je gaat samen met iemand zwemmen, dan houd je vanaf het eerste moment rekening met de ander. Hoelaat je gaat vertrekken spreek je samen af, je gaat afspraken maken hoe je gaat zwemmen, meestal samen en je neemt of geen pauze en je zwemt harder of langzamer dan normaal, je houdt rekening met elkaar. En stel je nou eens voor dat je samen aan het zwemmen bent, je houdt rekening met elkaar en opeens is de ander weg. Je gaat dan eerst zoeken, je wilt begrijpen wat er is gebeurd…

Eigenlijk gaat het zo ook met alleengeboren tweelingen. Je gaat samen zwemmen en opeens is de ander weg. Al heel vroeg in de zwangerschap kan dat invloed hebben op het deel wat overblijft. Heel vaak weten moeders het ook intuïtief dat de zwangerschap als meerling is begonnen, soms is er een bloeding, of wordt bij de echo een extra vruchtzakje gezien. Ook zie je soms pas aan het einde van de zwangerschap een heel grote placenta.

Je zwemt en de ander gaat weg. Je gaat zoeken, je bent dus veelal op zoek. Het lijkt in je leven alsof je het steeds niet kunt vinden. Daarom is het belangrijk om je kind dit te vertellen. En als je kind een baby is, leg dan een knuffeltje bij je kind neer, die dit ‘verlies’ vertegenwoordigd.

Je zwemt en de ander gaat weg. Wie heeft dat gedaan, hoe is dat gebeurt? Dit deel mag niet leven, jij wel. Schuldgevoelens kunnen ontstaan en niet echt helemaal durven leven. Alsof je dan ten koste van iemand leeft. Hier kun je op letten bij je kind, durft je kind helemaal te genieten, maar ook als spiegel, durf jij als ouder helemaal te genieten van het leven, want dat wat je kind niet helemaal durft is veelal ook een spiegel.

Als je samen bent en opeens ben je alleen. Dan voelt dat alleen als heel heftig / impact. Alleen zijn vinden deze kinderen vaak heel lastig. Geef ze het gevoel dat ze niet alleen zijn. Doe een lichtje aan, geef een knuffeltje en zorg dat je je kind ziet in het moeilijk alleen kunnen zijn. En ook hiermee kijk naar de spiegel. Hoe vind jij alleen zijn? Kun jij als ouder goed alleen zijn? Want als jij daar geen problemen mee hebt, help je je kind ook!

En… als er een vruchtje gestorven is, dan zal het lichaam van de moeder reageren met het afstoten van dat ‘dode’ vruchtje, maar daarbij zal ook het vruchtje wat er nog is de afstoting voelen. Die afwijzing kan ook heel erg als afwijzing voelen voor het overgebleven deel. Je kind heeft vanaf de ervaring in de baarmoeder een gevoel makkelijk afgewezen te worden. Hoe fijn is het dat je dat vanaf het begin al weet, dat je weet dat een kind hier extra op kan reageren. En kijk ook als ouder, hoe ga jij om met afwijzing.

Dit zijn nog maar een klein aantal dingen waar tegen aan gelopen kan worden en nog maar een klein aantal ‘tips’. En… ik heb de kwaliteiten zoals een onwijs aanvoelend vermogen, hele harde werkers, kinderen met extra verbindende capaciteiten nog niet eens benoemd. Omdat het een breed onderwerp is ben ik bezig met een boek hierover en plan ik zeer binnenkort weer een lezing over dit onderwerp! Laat je weten of je interesse hebt, dan zal ik je op de hoogte houden!

info@willemijntrip.nl