Een droombaby….

Pfff, weer een week vol inzichten afgelopen week. Ik had opleidingsdagen van Katelijne Vermeulen, met een praktijkexamen en was zelf 2x ‘proefpersoon’, waardoor ik weer vol inzichten het weekend in ging.

Graag deel ik het:

De baby’s die bij mij in de praktijk komen zijn meestal geen ‘droombaby’s’, de roze wolk is vaak een donderwolk, en er zijn allerlei dingen aan de hand, die bijna de wolk donkerder maken dan lief roze of lief blauw… Maar eigenlijk is een baby tevreden als het voorzien wordt in de basisbehoeften. Hoe moeilijk kan het zijn ;-)... Ze willen eten (wat bij ze past), ze moeten kunnen poepen en plassen, ze willen liefde en voldoende slaap. Het lijkt eenvoudig, maar zo eenvoudig is dat niet. Een kind is nog totaal 1 met de moeder en eigenlijk als de moeder bij haar zelf aan deze basisbehoeften kan voldoen, dan spiegelt een kind dat en is het makkelijker te voldoen in zijn of haar basisbehoeften.

 

“Overgave”, eigenlijk een vind ik een lastig woord, maar is, denk ik de kern. Als wij totaal zijn voorzien in onze basisbehoeften, voeding, gezondheid, financiele zekerheid en liefde, dan kunnen wij ons ook overgeven aan onze dag. Hoeven niet bang zijn het te moeten overleven, hoeven we geen ballen meer in de lucht houden. Kunnen we de controle loslaten en ons overgeven aan het leven, overgeven aan genieten.

Zelf kwam ik er achter dat ‘overgave’ nog een thema voor me is. Helemaal loslaten hoe dingen gaan verlopen. Soms zijn er zoveel ballen in de lucht te houden voor mijn gevoel. Ik moet alle mail nog beantwoorden, moet van mijzelf de administratie bij gaan werken, heb taken in de praktijk die ik onder controle wil houden, heb huishoudelijke taken die mij stress opleveren, ik wil graag veel leuke dingen met de kinderen doen, ik wil lief zijn voor iedereen die ik lief heb…. enzovoort enzovoort en de enige die vooral zelf niet geniet, dat ben ik. Eigenlijk als je loslaat hoe het loopt, en jezelf gunt te voelen wat je dan denkt en voelt en dat ‘allerergste gevoel’ van alle ballen gaan vallen, helemaal gaat voelen…. …… en daar mag je wel echt de tijd voor nemen………… Alleen dan kun je bij je angst komen, de angst waarvoor je aan het vechten bent met al die ballen, of aan het vluchten bent om jezelf te voelen, of aan het verstarren bent, waardoor je hele lichaam zeer doet. En als je als moeder dat doet bij je kind, dan vechten, vluchten of verstarren je kinderen ook en geven ze zich niet over aan slaap, rustig eten, lekker spelen… Zijn het geen droombaby’s, want jij zorgt zelf ook niet voor je eigen droomleven, je eigen verlangens.

En het bijzondere is, doordat je de angst hebt doorvoelt, de ballen voor je gevoel eens mag laten vallen (met wellicht alle gevolgen van dien), dan opent zich een deur, een deur van overgave.

Wat is het ergste wat je zou kunnen overkomen en als je dan verder zoekt wat is daar het ergste van…. …. En door die overgave, krijg je zelf rust. Je vechtmechanismen, je vluchtmechanismen en je verstarmechanismen hoeven niet meer uit de kast, je kunt ontspannen, je overziet de situatie weer, je kunt genieten. Je kunt je dromen en verlangens weer zien. Je hoeft je niet steeds te concentreren op de ballen. En dit zal je baby voelen, die zal ook makkelijker zich overgeven aan dromen / rusten / zichzelf goed voeden / genieten…

Natuurlijk is het niet altijd zomaar even geregeld, maar je bewustzijn welke ballen je in de lucht houdt. Je bewustzijn waarom je dat doet, wat is je angst… Dat zorgt er voor dat je er anders naar kijkt en er anders mee omgaat. En… als dat niet lukt, ik vraag dan hulp, hulp van iemand die mij kan helpen met mijn beperkende overtuigingen omdat te bereiken.

Gun je zelf een droomleven! Je baby gunt het je ook door te spiegelen wat jij moet veranderen om je droomleven te krijgen!