De grootste ettertjes van de wereld

Ken je het gevoel? Je vreet je op van binnen, oh wat erger je je. Als je aan jezelf zou denken zou je wel willen blèren (zie hieronder Bertha Blèrtrien uit het briljante boek van David Walliams). En in plaats van los gaan, slikken we het in, bewaren we de lieve vrede. Die afvalstoffen, die letterlijk als stress op onze lever gaat zitten, houden we bij ons en langzaam verzuren we ons lijf, maar ook verzuren we als persoon.

 

Dit boek (nogmaals, briljant boek), gaat over de grootste ettertjes. Allemaal kinderen die van alles doen wat -niet zo hoort-. De één blèrt de hele dag alles bij elkaar. De ander heeft als hobby neuspeuteren en maakt van zijn groene snot een uitdaging om het in plaats van netjes in een zakdoekje te stoppen, te bewaren als de grootste schat die er bestaat. Het andere kind Winderige Winnie, laat de meest stinkende scheten in een kolossale hoeveelheid en zet haar winderige scheten ook in, als hulpmiddel om voor elkaar te krijgen wat ze graag wil en wordt uiteindelijk een talent (wat inderdaad wat uit de hand loopt).

Maar al deze kinderen hebben denk ik de schoonste lever van het lichaam. Ze doen allemaal precies wat ze willen, ze volgen hun hart en als ze ergens in hun lijf een afvalstofje hebben (last van hebben), laten ze het direct los, op desnoods de meest smerige manier.

Iets wat niet zo hoort, normen en waarden, verwachtingen, overtuigingen…. Allemaal kaders die ooit ergens bedacht zijn.  Kaders of lijntjes die er voor zorgen dat we soms niet doen waar we zin in hebben, zoals gillen, schreeuwen, onze mening zeggen. En kaders of overtuigingen zoals je hoort een opleiding te volgen, je hoort netjes op een lijntje te schrijven en binnen de lijntjes te kleuren. Door al deze kaders verliezen we onszelf, vervuilen we ons lijf en leven met allemaal dingen waar we geen plezier aan beleven en weten we op den duur niet meer wat we echt willen.

De grootste ettertjes van de wereld zet allemaal kinderen op een rij, die volledig hun hart volgen, het interesseert ze niets wat de buitenwereld er van vindt. Ze volgen hun hart en bij de meeste van deze verhalen vinden ze in dat wat ze doen ook werkelijk hun talent (ondanks dat je niet verwacht dat daar een talent zou kunnen liggen).

Ons lijf laat ons van alles zien door bepaalde ‘dysfuncties’. Het lijf laat zien waar we niet ons hart volgen en waar bepaalde functies dus niet optimaal kunnen functioneren.

Ons mentale zijn laat ons ook van alles zien door bepaalde ‘dysfuncties’ of bepaalde gevoelens. Alle gevoelens mogen er zijn, zowel angst als vertrouwen, zowel boosheid als harmonie. Maar als er een bepaald gevoel de overhand krijgt, laat dat gevoel ons zien dat we niet ons hart volgen, waardoor we niet optimaal functioneren.

Ons lijf, ons mentale zijn, het zit zo briljant in elkaar. Alles mag er zijn, wij mogen helemaal onszelf zijn, helemaal -ik- zijn.

Wat houdt je nog tegen?