Scheiding

Vandaag zag ik een meisje, wiens ouders gescheiden zijn toen ze nog maar klein was. De veilige situatie waar ze nu in zit bij haar moeder zorgt voor een blij meisje, die zich goed ontwikkelt heeft en nu een puberleeftijd aan het bereiken is. Toch komt ze met een hulpvraag, ze kan niet zo goed in slaap vallen, is heel onrustig en moeder geeft aan dat ze een gesloten meisje is, ze vertelt wel dingen, maar denkt liever aan de ander, dan dat ze het over haarzelf heeft.

Met dit meisje deed ik vandaag een helende reis. Een helende reis is een visualisatie, of terwijl het kind zit lekker bij mij op de behandelbank en luistert naar een ontspanningsoefening die ik vertel. Je maakt bij dit reisje een reisje naar binnen in jezelf, waar alle antwoorden zitten en van tevoren vraag ik wat de hulpvraag is, om uiteindelijk samen met het kind het antwoord bij zichzelf te vinden.

Dit meisje liet haar heel mooi leiden naar binnen. Ze mocht een reisgenootje kiezen voor haar reisje en koos haar overleden oma en maakte een reis naar haar tuin van binnen, waar we op zoek zijn gegaan naar het antwoord op haar hulpvraag. Haar antwoord van de onrust lag bij de scheiding toen ze klein was. Toen we daar naar terug keerden zag je haar helemaal verstarren / bevriezen, ze wist niet meer wat ze moest voelen, het werd alleen maar heel druk in haar hoofd en de antwoorden wilden niet meer komen. Verstarren, ons reptielenbrein is in deze situatie ingeschakeld. Het had ook kunnen reageren met vluchten of met vechten, maar dit meisje koos (onbewust en om niet tot last te zijn) voor verstarren.

Samen met haar heb ik dit kleine meisje in haar geholpen, en ook geholpen om de situatie te zien vanuit de ogen van dit meisje, die nog steeds heel verdrietig en boos is, maar door de verstarring die er op dat moment plaats heeft gevonden, dat niet kon voelen. Ik heb haar proberen te ‘ontdooien’, zodat ze dit meisje in haar kan zien en ook kan zien dat ze, wanneer ze het verdriet van de scheiding voelt (zoals in het contact met papa), gaat verstarren en niet meer weet wat ze precies moet zeggen of doen, terwijl dat niet het pubermeisje van nu is, maar het kleine meisje die ‘bevroren’ is op de leeftijd dat de scheiding was.

Een scheiding is een situatie wat niemand wil. Als ouders kies je er niet voor om kinderen op de wereld te zetten, om vervolgens expres uit elkaar te gaan. En dat een scheiding bij ouders met veel verdriet en boosheid gepaard gaat, dat is heel logisch en eigenlijk zou het ook vreemd zijn als dat helemaal niet zo zou zijn, want het doet pijn om iets wat er was los te laten. Maar het kind zien in deze situatie is belangrijk. Ik weet zeker dat veel ouders dat ook heel goed proberen te doen, maar hun eigen verdriet en boosheid, wat een kind ook voelt en waar een kind het liefst beide ouders mee zou willen helpen, zorgt soms voor een vertekend beeld. Een beeld van ‘mijn kind redt het wel’, terwijl er uiteindelijk in deze situatie nog wel een verdrietig en boos meisje in dit meisje zat, die gezien mocht worden.

Prachtig hoe dit meisje haar eigen kleine meisje kon zien en kon snappen. Hopelijk geeft het de eerste dagen veel ‘smelt tranen’ van dit bevroren kindsdeel om dit meisje uiteindelijk te helpen uit de verstarring van de scheiding te komen en gelukkig en ontspannen verder te kunnen leven.

En… dit was niet mogelijk als dit meisje geen mama had die haar liefdevol ziet in de dingen waar haar dochter tegen aanloopt!