“24-dimensionaal”

24 dimensionaal, geen idee hoe dat is, maar ik denk wel eens dat dat de manier is waarop kinderen de wereld nog ervaren. Als je kijkt naar het (superleuke) kinderboek Vrolijk van Mies van Hout, dan zie je hoe een tekening meer bij je los kan maken dan een woord.

Vrolijk van Mies van Hout

 

Het woord:

Het plaatje:

Bij het tweede plaatje (in het boek nog iets beter te voelen vind ik zelf), voel je de ‘spanning’, zo’n grote ruimte, zo’n klein visje…. Veel meer dan dat het woord ‘dapper’ alleen bij mij losmaakt. Een kleutertje kijkt naar de wereld op deze manier, 24d, alles wordt er nog bij gevoeld, alles wordt nog intens beleefd. Naar mate een kind zich meer kan uitdrukken, en onder woorden brengen wat je bij een beeld voelt, lijkt de wereld steeds een beetje minder ‘magisch’ te worden, steeds iets minder intens en steeds minder ‘dimensionaal’.

En dan als volwassene, hebben we de meeste dimensies niet meer in ons bereik. We leven onze agenda en hebben in onze planning geen tijd om te voelen, we doen gewoon wat we moeten doen en hebben bijna geen tijd om te voelen, om het echt te beleven en te ontdekken wat het in ons losmaakt en hoe dat voelt.

Hooggevoelige kinderen en beelddenkenden kinderen beleven de wereld nog heel erg dimensionaal. Alles komt erg binnen, alles wordt intens beleefd. Net als heel jonge kinderen, die kijken ook zo. Maar, stel kinderen spiegelen ons iets met wat ze doen in hun gedrag, zou het dan ook kunnen zijn dat de kinderen die problemen hebben met hun hooggevoeligheid en met het beelddenken, dat die kinderen ons iets spiegelen. Dat ze ons laten zien (en uitvergroten) hoe de wereld en ons leven meer dimensies heeft dan alleen 2d en dat ze ons dat laten zien, door het uit te vergroten en problemen te hebben met hun gevoeligheid.

Hooggevoeligheid is een kwaliteit, is een talent. Beelddenken is prachtig, dat is meerdimensionaal kijken. Laten we als volwassenen eens naar onze gevoeligheid kijken, laten we onze 2d agenda eens omzetten naar 3d en naast gewoon onze agenda te doorlopen ook eens te voelen hoe het voelt om zo’n agenda te doorlopen… En laten we hem dan eens 4d maken en voelen waar we onze agenda het liefst mee zouden willen vullen.

24d kijken, is heel intens en voelt soms ook heel spannend. Het voelt als zonder controle, maar het is denk ik de moeite waard om eens weer te ervaren, om ook kinderen beter te begrijpen.