Mijn ikken en ik!

Het boek van Jan Bommerez ‘van moeten naar flow’ uitgelezen te hebben, vallen er nog steeds kwartjes. Hij weet op een fantastische wijze uit te leggen hoe alles met alles te maken heeft en hoe je uit alles een spiegel voor jezelf kunt halen.

De Present Child Methode is voor mij -de- methode geweest die onwijs veel inzicht heeft gegeven. Alles kun je spiegelen en door het te spiegelen, bewust te worden en door je uiteindelijk te bekwamen verandert het. Je kunt alles veranderen naar hoe je het verlangt! Alle dingen die ik ooit heb gespiegeld van mijn kinderen (maar later ook van andere mensen op mijn pad, of van situaties, of van problemen in mijn lichaam, of van dingen waar ik mijn onprettig bij voelde, het was al een behoorlijke verslaving) zijn -ikken- in mij geweest die automatisch reageerden, die onbewust iets bij mij raakten, waardoor ik ‘automatisch’ reageerde. En mijn kinderen spiegelden die automatische reacties, de 1 door de reactie die ik in zo’n situatie doe te vergroten en de ander door de situatie de spiegelen en helemaal anders te doen.

Een aantal voorbeelden (het zijn er enorm veel ūüėČ :

  1. Jort ging opeens toen hij naar school ging steeds kleine beetje plas plassen in zijn broek, terwijl hij daarvoor volledig zindelijk was. En juist Dieke kon het heel lang ophouden en was maximaal zindelijk (het is eigenlijk nooit fout gegaan).¬†Ik ga ook als ik naar leersituaties moet (naar mijn werk, naar hobby’s, naar contacten met andere mensen…), direct in de modus zoals verwacht wordt dat ik ben. Ik probeer me ook aan te passen naar ‘sociaal wenselijk’ zijn, dit hoort niet en dit hoort wel. Maar daarbij had ik geen controle, gevoel meer bij mijn eigen kwetsbaarheid en mijn eigen emoties die er op dat moment waren. Jort liet me zien dat ik die gewoon mocht laten gaan, dat ik die niet onder controle hoefde te houden (dat deed hij tenslotte ook niet), en Dieke controleerde de situatie nog meer, waardoor ik soms wel eens verdrietig werd dat je niet zag wie Dieke echt was. Een spiegel¬†voor mij, het hele thema rondom mijzelf zijn in leersituaties, mijn kwetsbaarheid er laten zijn, mijn emoties er¬†laten zijn, ‘flow’ ervaren op zo’n moment. Het is een thema die niet in √©√©n keer was geleerd, maar wel een thema die nu zeker voor 95% is geleerd. En een thema die bij Jort (dat was de meest rakende spiegel) met ups en down (bij mijn ups en downs) precies¬†liet zien op welke momenten ik nog in mijn oude gedrag verviel.¬†
  2. Rosan reageerde vaak ontzettend temperamentvol of intens. Als ze verdrietig was, was ze maximaal verdrietig lag er binnen 10 tellen een plas tranen onder haar voeten. Als ze boos was kon ze bijna wel overgeven van kwaadheid en als blij was danste ze van blijheid (maar dat vond ik alleen maar leuk). Ik heb ook een temperamentvol deel in mij en een heel intens deel. Het temperamentvolle verstop ik heel vaak en voel ik soms ook bijna niet, maar het intense ook niet. Als ik intens boos ben voel ik dat niet, dan probeer ik dat snel te relativeren, als ik intens verdrietig ben, dan weet ik ook snel met een bepaalde nuchtere visie de intensheid er af te halen, maar helaas als ik blij ben, dan durf ik dat ook niet helemaal te voelen. Alsof alles wat intens is, te intens is en dat ik daar de controle mee verlies. En Rosan, die laat me zien dat je die controle mag verliezen, dat je je daarna ook zomaar weer anders kan voelen. Een -ik- deel die ik nog meer mag oefenen, om alles echt zo intens te voelen zoals ik het mijn dochter zie voelen, waardoor ook het intens genieten er kan zijn.
  3. Jort heeft astma. Eerst was hij benauwd als hij verkouden was. Hij was benauwd en kreeg kroepaanvallen als ik bang was en als hij zelf bang was (en dat was bijna overal voor in het begin). Het was steeds direct met elkaar verbonden (Jort zijn reactie en mijn ‘zijn’). Ook bij inspanning werd hij benauwd.¬†Ik leerde (en leer nog steeds) dat ik veel angsten heb. Dat ik vroeger als kind veel bang was en dat ik die angst niet meer goed voelde. Dat ik ook bij de bevalling van Jort veel angst heb gehad, net als dat Jort signalen liet zien (meconium, hartslagdaling) dat hij ook angst heeft gehad. We zijn allebei een ‘vanishing twin’, we zijn gestart in de baarmoeder als tweeling, wat ook op het gebied van angst een thema teweeg heeft gebracht bij ons en ten aanzien van inspanning leveren, van schuldig voelen… Een¬†thema waar ik¬†door de dingen die me raken bij Jort, steeds¬†bewuster van word. Een ik-deel in mij die onbewust van alles in mij raakte, waardoor ik de -flow- verloor en nu, als hij benauwd is weet ik bijna altijd wat dat bij mij is, en daarbij is het ook gewoon Jort die wat zwakker is op dat systeem…¬†

Er zijn nog veel meer thema’s, schoolthema’s die ik heb vertaald, allergie√ęn die ik heb vertaald, gedragen in sociale omgevingen die ik heb vertaald, jezelf verliezen op bepaalde plekken. Als je eenmaal gaat vertalen, dan kun je, omdat het resultaat direct en verbluffend is bijna niet meer stoppen. Alles wat kinderen bij je raken, raakt iets in jezelf en kun jij veranderen door dat bij jezelf te veranderen, je er bewust van te zijn. En als je die -ikken- in jezelf je bewust bent, als je bewust wordt van hun reactie, dan reageert die ik niet meer ‘automatisch / reflexmatig’, maar kun je bewust reageren met die ik. Is er geen ‘moeten’, maar heb je een keuze een flow!!

Ben je ook benieuwd naar deze manier van kijken!! Ik geef regelmatig workshops om samen deze situaties te vertalen en bewust te worden om meer bewust te worden, minder te moeten en meer in flow te zijn!! Je bent welkom!