Omdenken bij schoolgaande kinderen

Het boek “Lastige kinderen? heb jij even geluk” vind ik één van de meest briljante visies op het onderwijs en op opvoeding. Eigenlijk past het heel goed in de visie van de Present Child Methode.

Als we kijken naar kinderen, dan laat ieder kind ons iets zien. De kinderen die onwijs creatief zijn, heel lief voor anderen zijn, netjes hun werk doen en vooral ook blij in de klas zijn, maken iets bij ons los. Bij een ouder een gevoel van trots, het opent iets bij ons, geeft ons wellicht een ‘opluchting’, want hoe fijn is het als je tijdens het ‘functioneringsgesprek van je kind’ hoort dat ze het super goed doet. En hoe fijn is het als leerkracht om een leerling te hebben die blij is om bij je in de klas te zitten. Ook dit geeft een juf een goed gevoel en misschien wel een bevestiging (een positief functioneringsgevoel).

Maar ook kinderen die juist lopen te ‘struggelen’ in de klas geven ons iets. Als je een kind hebt die bijvoorbeeld niet naar school wil, dan zou je als ouders in plaats van je er aan te ergeren, wel eens mogen kijken en omdenken wat een kind daar mee wil zeggen. Hoe ga jij naar ‘leersituaties’ toe? En neem je daar altijd alle delen die je hebt mee naar toe, of zorg je bijvoorbeeld dat je je boze deel thuis in de kast laat liggen en je gevoelige / kwetsbare deel ook. Als je boze kind, als het naar school moet dan eigenlijk met zijn boze actie wil laten zien, dat jij zelf het boze deel ook niet meeneemt naar leersituaties. En als je kind als jij je boze deel af en toe weer eens voelt in leersituaties en er durft te laten zijn (wat helemaal niet met heel veel boosheid hoeft), dan opeens stopt met het niet naar school willen en huppelend naar school gaat…. Eigenlijk heb je dan een win-win situatie. Jij durft meer jezelf te zijn en zult aan het einde van de leerdag / werkdag energieker zijn (want een gevoel steeds wegdrukken kost heel veel energie), en je kind huppelt naar school en hoe raakt het in je als je ziet dat je als ouder zo direct en prachtig verbonden bent met je kind…

En ook een juf kan met een boos kind in de klas een win-win-situatie creëren. Ik kan me zo voorstellen dat een boos kind boosheid bij je loshaalt. Maar boosheid meenemen de klas in en uiten in de klas, dat hoort natuurlijk niet. Maar als je als juf de boosheid die je soms voelt ook in de personeelskamer in de kast neerzet en in de klas niet laat zien, dan stapel je boosheid, waar een kind die ‘boosheid’ heel goed kan spiegelen, ook gestapelde boosheid van gaat laten zien (het wordt een heel boos kind). Verlies-verlies situatie, het boze kind is bozer en wordt nog vaker ‘afgewezen’ en gecorrigeerd en juf wordt steeds vermoeider, want je boosheid onderdrukken kost super veel energie…. De oplossing is, als juf jezelf zijn, helemaal jezelf. Heb je een rotdag, dan zeg je dat even tegen de kinderen, als je de rotdag er laat zijn, helpen ze je zeker weten, druk je de rotdag weg, dan heb je zeker weten een super rotdag. Voel je je boos door een situatie, voel die boosheid, laat het er zijn (dat kan ook gewoon stilletjes), maar kan ook met een opmerking, dat je dit of dat vervelend vindt en niet nog een keer wilt, dat je daar van binnen boos van wordt… (en dan zorgen dat je goed alles boosheid hebt gevoeld en niets hebt weggedrukt).

Geen makkelijke methode als je het zo leest denk ik, maar als je het weet toe te passen, een heerlijke methode. Je hebt zelf weer invloed op situaties, je houdt veel meer energie over aan het einde van de dag en door zelf steeds dichter bij jezelf te komen als juf en als ouder, geef je je kind een voorbeeld om zichzelf te mogen zijn, precies wat we als grootste doel hebben denk ik.

Wil jij ook leren kijken via deze methode, binnenkort zijn er twee workshops (van maximaal 10 mensen), op 4 april voor ouders en op 17 april voor leerkrachten en groepsleidster. Ik zie jullie graag!